เรื่องเล่าของผม ในค่าย สอวน. คอมฯ ที่ศิลปากร
posted on 25 Oct 2008 23:07 by xvista in StoryVista
ตอนแรกว่าจะเล่าตั้งแต่อยู่ในค่ายแล้ว
แต่ความอู้ สิงตัว 
แต่จะว่าไป เรื่องที่จะเล่านี้ มีเสื่อมแฮะ
จะฟังเหรอ... 
เอาเถอะ มาล้อมวงฟังกัน
ลืมบอกไป ผมไปเข้าค่ายโอลิมปิกวิชาการ สอวน. ที่ ม.ศิลปากร นครปฐมมาครับ
ผมเข้าค่ายคอมพิวเตอร์
ค่ายนี้เป็นค่ายใหญ่ครับ มี 5 ค่าย คณิตศาสตร์ เคมี ชีววิทยา ฟิสิกส์ คอมพิวเตอร์
วันที่ 0: 9 ตุลาคม 2551
ทำไมถึงวันที่ 0
วันนี้เป็นวันเข้าหอพักครับ ก่อนวันพิธีเปิด
แต่วันนี้ เรื่องเล่าช่างเยอะเหลือเกิน
พอเข้าหอพักเสร็จ ด้วยความที่รู้จักกับรุ่นพี่ใน ม.ศิลปากร (ผมเคยมาค่ายนี้แล้ว ปีที่แล้ว)
เลยจัดการนัดกันเสร็จสรรพ ลากพี่เอก (ปีที่แล้วก็มา) และมาร์คเพื่อนผมที่ติดค่ายคณิตฯ ไปหารุ่นพี่นั่น
ตอนแรกพี่บอกให้ไปหาที่หอสมุด แต่ผมเดินหาแล้ว ไม่เห็น
ด้วยความกลัวเสียฟอร์ม (มีอะไรต้องเสีย?) เลยกลับหอ แล้วทำฟอร์ม บอกว่า
"มาหาที่แฮปปี้คูลสิ"
(แฮปปี้คูล ร้านเครื่องดื่มข้างหอ)
สุดท้ายก็เจอพี่ แล้วก็ไป "ห้องวิจัย" ข้างๆ หอสมุด
ห้องวิจัยอะไรซักอย่าง คอมเพียบ! 
นั่งๆ ไปซักพัก มาร์คเพื่อนผมท้าพี่เล่นหมากรุก! (ทั้งที่ไม่รู้จักกัน ดีจริงๆ)
ผล เพื่อนผมชนะหว่ะ 555
ระหว่างที่เขาเล่นหมากรุกกัน ผมก็แอบไปเลื่อนๆ เมาส์ เปิด iMac เครื่องงามที่อยู่บนโต๊ะ
แล้วก็ออกมาจากห้องวิจัย ไปกินข้าว
แล้วเวลาก็ล่วงไปตอนกลางคืน
ขณะที่ผมอยู่ในห้องดีๆ (รู้สึกจะมีผมคนเดียว ณ ขณะนั้น)
มาร์คหอบหิ้วเอาซูชิมาฝาก
3 กล่อง กล่องละ 8 ชิ้น! แต่ละชิ้น ชิ้นเบ้อเริ่ม!! 
พยายาม "ยัด" ได้เต็มที่ คนละ 1 กล่อง
เหลืออีกกล่อง เก็บไว้ให้พี่เอกกิน
พอพี่ผมมา ผมก็จัดการให้พี่เอกกินอีกกล่อง อยากทุลักทุเล
เหตุการณ์ตัดมาตอนดึก ในคืนเดียวกัน เวลาประมาณเที่ยงคืนได้
ผมรู้สึก ปวดท้องตุ้บๆ และคลื่นไส้ครับ
จะอ้วก...
ในใจบอก อย่าออกมาเลยนะลูกพ่อ...
อย่านะ....
อย่านะ!
ไม่ไหวแล้วว้อยยยย วิ่งงงงง ไปห้องน้ำให้เร็วที่สุด!
โชคดี ห้องน้ำอยู่ห่างจากห้องแค่ไม่กี่ก้าว
วิ่งเข้าส้วม ปิดประตู แล้ว...
อ้วกกกกกกกกกกกกก
วินาทีนั้น มันตุ้บๆ ตุ้บๆ ในท้อง และระคายคอมากครับ
ประมาณว่า กูไม่ไหวแล้วววว ทำไมต้องเกิดกับกูด้วยยยย เพิ่งมาได้วันเดียวเอง เล่นของซะแล้ว
แล้วก็เดินโซเซ กลับห้อง 
ไม่ถึงห้านาทีเลย
อุ๊บส์!
ระลอกสองมาอีกแล้ว
วิ่งอีก อ้วกอีก ไปเรื่อยๆ
รอบหลังๆ มีท้องเสียด้วย โอ๊ยยยยย
ต้องเป็นเพราะ "ซูชิที่รัก" แน่ๆ เลย ซูบซีด หมดแรง ไม่รู้นอนไปได้เวลาไหน...
หรือเป็นเพราะ... วันนี้ผมถอดพระที่ห้อยคอออกเป็นวันแรก...
หรือเป็นเพราะ... iMac ในห้องวิจัย
วันที่ 1: 10 ตุลาคม 2551
ตื่นมาอย่างไร้เรี่ยวแรง...
อารมณ์ตอนนั้น อยากลาพิธีเปิดมาก ไม่ไหว วิงเวียน โฮกกกก
แต่ก็ทนๆ มาได้ อาบน้ำ แปรงฟัน แต่งตัว ไปกินข้าว เตรียมไปพิธีเปิด
หลังจากกินข้าวค่อยยังชั่ว อาการหายไปแล้วละครับ
จำได้ว่า ในพิธีเปิด พี่อะไรไม่รู้แล้ว จำไม่ได้ ให้ลูกอมเปรี้ยวสะเด็ดใจมากๆ มาอม
แทบทุบโต๊ะข้างๆ พัง เปรี้ยวมาก! 
ซักพักก็หวาน ค่อยยังชั่ว อร๊างงง
แล้วก็เข้าเรียน บรรยากาศที่คิดถึง (เพราะเคยเข้ามาแล้ว) ก็กลับมา
ขนมของเบรคระหว่างเรียนก็ยังคงอร่อย! เช่นเดิม
ซู้ดดดดดยอด!
ตอนเย็นมีเลี้ยงต้อนรับ โต๊ะจีน ท่าทางจะอร่อย
แต่เพราะอาการเก่ายังไม่หายดีเท่าไร จึงกินไม่ค่อยลง (เสียดาย!)
ประมาณวันที่ 3-5: 12-14 ตุลาคม 2551
อันนี้ผมจำวันไม่ได้ เพราะมันฉุกละหุกมาก จำไม่ได้
แต่เหตุการณ์มันตรึงใจเหลือเกิน
เหตุเกิดตอนดึก ในห้องประกอบไปด้วยผม พี่เอก พี่แบงค์ พี่นอร์ และพี่เชียร์
พี่เอก พี่แบงค์ และพี่นอร์ท กำลังทะเลาะกันอย่างออกรส (?)
แล้วผมดูเวลา เออ เลขสวย 22.22 น.
ผมก็เปรยๆ ว่า "เลขสวยนะ 22.22"
ทุกคนก็เออออกัน
ผ่านไปซักพักไม่ถึงนาที
พี่เอกกับพี่นอร์ทยื้อแย่งพัดลม
แล้วจู่ๆ ก็....
วูบ!
ฟักกลิ้งชิท! ไฟดับครับ
เสียงหวีดดังขึ้นทันที ไม่รู้เสียงมาจากหอชาย หรือหอหญิง หรือทั้งคู่
ความรู้สึกตอนนั้น ประมาณว่า "เหี้ยเอ๊ยยย ค่ายกี่ค่ายไม่เจอ มาเจอเอาค่ายนี้ น้ำก็ยังไม่ได้อาบ..."
หันไปดู ทุกคนในห้องต่างก็ยังไม่ได้อาบน้ำ...
ซกมกเป็นที่สุด...
(อ้าว!)
แน่นอน การควานหาไฟฉายจึงเริ่มขึ้น
พี่เอกคว้าไฟฉายของตัวเองเปิดไฟ ไฟจ้ามาก แสบตาชะมัด
ในห้วงเวลาที่ไฟดับ ก็เดินวนเข้าวนออกห้องอยู่พักหนึ่ง
ไม่กล้าทิ้งใครอยู่คนเดียว (เพื่ออะไร)
แล้วเวลาผ่านไปจนถึงเวลาประมาณ 23.11 น. ไฟก็มา
ได้เวลาไปอาบน้ำทันที แล้วนอนเลย...
โอ๊ย ค่ายนี้มันวิบัติอะไรนี่ อ้วกก็อ้วก ไฟก็ดับ จะบ้า!
วันที่ 5: 14 ตุลาคม 2551
วันนี้วันสอบวิชาคณิตศาสตร์ครับ...
งื่อ.. จะบ้า เด็ก ม.2 สอบตรรกศาสตร์ เซต การจัดหมู่ การสับเปลี่ยน ฟังก์ชัน
โดดตึกดีกว่าป่ะ...
ก่อนสอบ...
นั่งอ่านชีท สลับกับเล่นเกมในห้องเป็นพักๆ
ระหว่างสอบ...
งุ่นง่าน กามั่ว ถูกผิดไม่รู้ตามชะตาฟ้าลิขิต
หลังสอบ...
ประสาทแดก...
วันที่ 8: 17 ตุลาคม 2551
วันนี้ ตามตารางคือการเรีนทบทวน โดยอาจารย์ท่านหนึ่ง
พรุ่งนี้จะเรียนกับอาจารย์โอ๊ต
แต่เมื่อถึงเวลา
สิ่งที่เห็นทำเอาตะลึง...
อาจารย์โอ๊ตเดินเข้ามาครับ!
พร้อมบอกว่า "อาจารย์ทัศนวรรณติดธุระ มาสอนไม่ได้ จารย์เลยเข้ามาสอนแทน"
พร้อมแจกชีทคนละปึกเบ้อเริ่ม
ถ้าใครเคยเข้าค่ายมาก่อนจะรู้ว่า จารย์โอ๊ตเนี่ย สั่งงานสะบั้นครับ!
พอมีใครทำโจทย์เสร็จ (เพียงคนเดียว) จารย์จะสั่งงานเพิ่มครับ!
จากตารางเดิมที่ต้องเจอแก 2 หน กลายเป็น 3 ครับ
... โนคอมเมนต์ ...
วันที่ 13: 22 ตุลาคม 2551
วันนี้เรียนกับอาจารย์คนหนึ่ง ที่พวกเราต่างเรียนขานท่านว่า "อาจารย์ป้า"
ความจริงก็เรียนตั้งแต่วันที่ 21 แล้วครับ แต่วันนี้มันมีเรื่องเล่า
จารย์ป้าเป็นจารย์ที่สอนได้งงมากครับ
คือเด็กจะไม่เข้าใจที่แกสอน
เช่น จอโปรเจคเตอร์ฉายกระดาษที่แกเขียน แต่แกกลับไปเขียนตรงที่มันไม่ฉายบนจอ
พอแกรู้ตัว แกก็ซูมออกครับ ตัวเท่ามด อ่านไม่ออก...
และแกก็จะให้ดูโค้ด โดยที่ไม่อธิบาย!
แล้วจะรู้เรื่องมั้ยคร้าบบบ
ที่หนักกว่านั้น พิมพ์ตามแกทุกตัวอักษรไม่ผิดเพี้ยน
ผลลัพธ์... Error
มีคนสงสัยครับว่า ทำไมจารย์แกไม่คอมไพล์โค้ด
(คอมไพล์ คือการสั่งให้โปรแกรมแปลโค้ดที่เขียนเป็นโปรแกรมครับ)
พอจารย์ป้าแกสอนจบ มีเวลาเหลืออีกหน่อย
ทุกคน ณ ขณะนั้น ยังไม่ได้เซ็นชื่อเข้าเรียน จึงไปยืนออกันที่หน้าห้องเพื่อเซ็นชื่อ
แต่แล้ว! จู่ๆ
มีพี่สาวคนหนึ่ง (แก่กว่าผม แต่ยังอ่อนกว่าใครหลายๆ คนในค่าย เพราะแกอยู่ ม.3) เดินไปบนคอมอาจารย์
คอมอาจารย์เปิดโปรแกรมที่แกเขียน (ยังไม่ได้คอมไพล์) อยู่
พี่สาวแกทำสิ่งที่คนทั้งห้องฮือฮามากครับ คือ..
เปิดโปรแกรมคอมไพล์โค้ดครับ
คนทั้งห้องจับจ้องมาที่จอโปรเจคเตอร์
เมื่อพี่สาวกดคอมไพล์ปุ้บ ผลคือ...
พรวดดดดดดดดดดด
Error ขึ้นมายี่สิบกว่าตัว
ตอนนั้น ไม่รู้อะไรดลใจทุกคนในห้อง ร้องเฮฮฮฮฮฮ ออกมา และหัวเราะอย่างสะใจ
เป็นที่ประทับใจแก่เด็กค่ายคอมมาก
วันที่ 14: 23 ตุลาคม 2551
วันนี้ไม่มีอะไรมาก แค่จะมาบอกว่า...
วันนี้เป็นวันที่เรียนรู้เรื่องที่สุดครับ
จบ...
(วันนี้ เป็นวันเรียนทบทวนครังที่ 2 น่ะครับ)
วันที่ 15 (วันสุดท้าย): 24 ตุลาคม 2551
วันนี้สอบ...
ก็สอบไป
บางคนบ่นว่าทำไม่ได้ แต่ผมทำได้ (อวดๆ)
เสร็จแล้วก็ไปพิธีปิด รับวุฒิบัตร ตามเรื่องตามราว
แล้วก็เลี้ยงอำลา
จากนั้น...
โกยแน่บขึ้นหอ รีบเก็บสัมภาระอย่างด่วน!
เดี๋ยวไม่ทันรถโรงเรียนมารับ
เก็บได้ซักพัก พี่บอกว่า "รถโรงเรียนเสีย"
ฟักกลิ้งชิท! อะไรนักหนา!
เลื่อนอีกหนึ่งชั่วโมงครึ่ง กว่ารถจะมา
แล้วก็เฮฮาในรถ แล้วก็หลับ แล้วก็ตื่นมาตอนเกือบๆ ถึงโรงเรียนแล้ว
สุดท้าย ก็ถึงโรงเรียนอย่างสมรรถภาพสวัสดิภาพ
จบซีรีส์แล้วครับ
จะเห็นว่า ผมตัดตอนเยอะมาก
เพราะผมจำไม่ได้ครับ แหะๆ
ปล. เล่าอะไรยาวๆ ครั้งแรกนะเนี่ย!
ปล.2 ที่ค่าย อาหารเช้าทุกมื้อ เบรกทุกครั้ง อร่อยมากครับ!
ปล.3 คุยเอ็มกับพี่ในค่ายคนหนึ่ง เขาถามว่าไม่เจอผีเลยเหรอ ไม่เทรนด์เลย เขาเจอกันทั้งค่าย... ถ้าเจออีก ผมตายดีกว่า
มาทำ Favourites สุดเท่กันดีกว่า!
Windows 7 Pre-Beta: ลองมาแล้ว
โครงการสันติภาพ NON-VIOLENCE KEEP PEACE
ตรวจสอบเลขบัตรประชาชนว่ามีอยู่จริงรึเปล่า
#1 By (^_^)/nana on 2008-10-26 00:26